Nanghihina talaga ako sa aking kalakasan…
Nakakalungkot…
walang masyadong makausap ng masinsinan pagdating sa usapang pang-ispiritual. Lord, kailangan ko ng spiritual breakthrough! Namimiss ko ang dati kong ginagawa sa Pilipinas. Namimiss ko ang mga kaibigan ko na nakasama kong dumaan sa mga obstacles ng aming ministeryo at pagdarasal para sa aming mga pamilya. Kailan ba matatapos itong season ng buhay kong ito? I feel coldness in a sunny day. Lord di’ba pangako mo sa akin ang America? Unti-unti nang natutpad ang mga pangarap ko; ang makapag-aral dito upang mas lalong gumanda ang aking buhay. Kasama ko na ang pamilya ko. Maganda ang mga nangyayari pero feeling ko hindi ko deserve ang mga ito sapagkat alam ko sa sarili ko na madalas na akong lumabag sa Iyo. Ngunit paano ko gagawing muli ang mga bagay na nagawa ko dati gaya na lamang ng pagsisilbi sa’yo ng buong buhay ko? Sa tingin ko hindi ko na naibibigay ang buong puso ko sa’yo. In love ako sa’yo,Lord eh. pero hindi ko maipakita sa’yo yun ngayon… Nalulungkot ako dahil alam kong napapalungkot kita. ano’ng gagawin ko??? Kailangan ko rin naman ng may mga makakasama.hindi ko na alam kung paano ako gagalaw ulit . Magaan naman dapat ang mga bagay-bagay ngunit mabigat sa loob ko. Nahihiya na akong humarap sa’yo. Nahihiya na talaga ako. hindi ko na alam ang mga sasabihin ko. Alam ko para sa iba siguro napakababaw nitong bagay na nagpapalungkot sa akin. Pero parang ang lalim para sa akin. Gusto kong umiyak Lord, pero kanino ko iiyak ito? hindi ko iniisip na na iniwanan mo ako, bagkus, iniisip ko na iniwanan kita. In love talaga ako sa’yo Lord eh. Mahal talaga kita. Patawarin mo ako kung ganito na ako mag-isip ngayon. Sabi ng isang kaibigan ko, basta may Hesus ako, alam kong hindi ako magkukulang. Lord,patawarin nyo ako pero pakiramdam ko nagkukulang na ako. Hindi kita sinisisi, sinisisi ko ang sarili ko. Lord,ayoko na.Sasabog na ang dibdib ko. alam ko namang bukas wala na ulit ito. PEro pag dating ng gabi, bumabalik ang lungkot na hindi ko matanto. nahihirapan akong mag-express.. nahihirapan talaga ako. nahihirapan na ako sa sariliko. Nahihiya na talaga akong lumapit sa’yo. Lord,maniwala ka sa akin, mahal na mahal na mahal kita. Lord, patawarin mo ako kung nagseself-pity ako.
PAdalhan nyo ako ng mga taong tatapik sa balikat ko. Nalulungkot ako.Nararamdaman ko na malakas ako ngunit napakahina ko. Kailangan ko ng aalalay sa akin para ako ay makapag-alalay.
Nanghihina na talaga ako sa aking kalakasan…
Naiiyak na ako…
:( :(
Why Are You Sad, My Soul?
Sometimes, even if everything goes so fine, it does not really mean I am always fine. Even if it seems okay, I can’t be that really okay. I don’t know but, everything goes light and I should be happy with that. Less burdens, little depressions.. But how ironic it is that even if I have everything, I feel I have nothing. After hours of enjoying at day, I can say that once in a while, I can be sad at night too.
I want to cry, really. But now, it seems that I have already forgotten how to do it. For a while, I was filled with happiness by fancy clothes, shining cars, blinding jewelries, massive foods, family reunions.. Will they make me happy forever? No. My yearning is to be filled with joy; the joy that is from God… the joy of doing my purposes in this world.
I have not figured out what’s keeping my soul sad but I think I have to tell that I don’t feel good. Since I’m away from my friends whom I used to tell my dilemmas, I have no choice but to pour my emotions to my best friend, my blog. But I bet I can’t tell him everything.. I really don’t know. Now, my drawing of sadness is getting clear. I’m sad when my friends don’t even send me messages. And when I open my account, out of so many visitors I have, I don’t see the names of the people I best expect. And even if you talk with them often, they are like.. uhm, nothing. (I know this is an immature thinking.. I understand they are busy) So I’d better shut off the computer because it just makes me sad.. and makes me lazy..hehe..
I’m so tired of myself, doing nothing.. (I mean, not at all) 
Time is running so fast yet I am so lax.
Now, I’m just looking forward of going back to my for-real busy life. I want to be busy again so that no one could disturb me.. not even my loneliness.. not even my worries.
Don’t worry, when I’m sad, it doesn’t mean I would be sad all throughout the day. Remember that I am a natural happy person? Later I’ll be fine. I really need to take a rest (which I cannot do) because mom said I’m getting pale. I don’t like that my soul is downcasted leading me to becoming emotional. It may be in need of nutrients.. of friends? Of attention? Of Hi’s and hello’s? Of love? Of advices? I really do not know..
Ruined…
I don’t like what’s happening these days.. it’s like there’s a curse in my hands now.. every gadget I hold becomes ruined!
Oh, I don’t really feel good at this moment.
Ang gulo ng utak ko ngayon. Maraming gumugulo sa isip ko.. schools, home, self… Sometimes nawawalan ako ng tiwala sa sarili ko. I have to organize my life.. I want to cry
I Like This Not.. My Hibernation..
This will be my second post for today. (Actually madaling araw ko na ginawa yung previous). By the way, my friend, Nichole, and I have the same feelings right now (and in some aspects, we have the same personality.. di’ba, girl?). Although magkaiba kami ng situation (kasi sya patungkol sa love life at ako ay halo-halo! hahah) ay synonymous daw kaming dalawa. Tama, di’ba, Nics? Yung tipo bang hindi mo alam kung bakit hindi ka okay. (siguro minsan ayaw mo na lang talagang sabihin.. pero alam mo rin kung ano yun.. hayy, magulo!). You might be wondering what I have been thinking.. hindi ko rin talaga alam! Ayoko na lang muna magsalita kasi baka mamaya.. hmm.. I like this not…
Ang papangit na ng mga posts ko ah.. eh ano, minsan lang nagiging hindi ok si ako kaya i-grab na ang opportuniting ito. And besides, blogsite ko ito! waahahaha! Alam ko na ang problema ko, wala akong complete peace of mind ngayon. Kaya ako nalulungkot pag gabi at hindi nakakatulog kaagad ay dahil sa ang dami kong iniisip. Ang dami kong winoworry which is hindi naman ako dapat mag-worry sa kahit ano. Araw-araw na lang akong sinesermonan ni Lord sa devotion ko ang tungkol sa pagwoworry.. kailangan ko ng peace of mind ngayon. Kahit sobrang smooth ang life ko ngayon, I find it so empty (not totally empty naman..oa.). Magaling lang talaga kami magdala ni Nichole ng problema..heheh.. Sa post nya, nakakakuha ako ng idea.. that is to be in a discreet mode muna. Parang magha-hibernate muna ako.. winter pa lang eh.
Feel kong matulog muna, magmeditate at damhin ang pagdampi ng hanging malamig sa aking gumgandang mukha. Kakain muna ako ng marami para maging malakas at sumaya. Dahil lately, nagiging malungkutin ako. Isa lang ang ibig sabihin nyan, malungkot ang aking spirit. Kain muna ako dahil sobrang nagugutom ako.
*Discreet*
