I Said Goodbye a Lot of Times Before but Now is the Most Final…

“But I can’t be a queen for you, coz you, can’t stand like a king for me…goodbye, I’m saying my final goodbye… please bring a pack of smiles and love from me as you leave.”

I’m saying my final goodbye now to someone whom I used to say goodbye with a lot of times before.

You are someone I used to have fallen in love with, my ever first love. Knowing you in six years is more than enough to make my life truly exciting. I’m happy that I have known you as a friend, enemy and acquaintance in high school… still friends and enemies until college though we went to different worlds. More than that, there must still be something special between us… but that thing was only a dew drop in the morning… fading. Because of you, I had and have a lot of things to share with others. Half of my writings is all about you.

Remember the first poem I wrote for you? I bet you don’t even know it. How about the poem I wrote while I played the guitar? This too, I bet you haven’t read. When I said my ever first official goodbye, were you there to listen? And my other goodbye poem? I know you didn’t. There were more things I wrote about us, the last thing was all about you.

Though in the last couple of years, when I started my new life with a new love, my love for you didn’t cease. Though I was not already in love with you, I still loved you so much. You have said words I didn’t like, you have won in breaking my heart, but the love I had for you still remained whole. You were someone whom everybody used to hate, but I was someone who loved you at your worst. I’ve seen the the smile behind your wicked eyes and heard the laughter from your harsh mouth. I’ve seen the wonder of your heart from the start. But like I said, I can’t stay in love with you, but I will always love you.

I may had become important to you once upon a time;treated me like one of your princesses. But I can’t be a queen for you, coz even you, can’t stand like a king. Our fairy tale might have ended years ago, but still the passion in me to love you remains forever.

Thank you, thank you,for letting me to experience  loving you— a different kind of love that is often misinterpreted by others… and was misinterpreted by you. A lot of times I said goodbye but those were with hate and jealousy and were PARTIAL GOODBYES. Now, this is really my finale. Goodbye, I’m saying my final goodbye to all the “in loving” emotions I had for you: all the hate you repeatedly gave me, all the loving memories, all the what-if’s and kind hopes… I am saying goodbye with no angst and a fist hand. Forgiveness still endures. Don’t forget to bring a pack of smiles and love from me as you leave.

But I’m not saying I’m going to not love you no more. Surely, I will still… like I said, it will be forever. I hope you understand now the kind of love I’ve been trying to let you understand even before. I want you to be happy in your life, because if not, I’ll be very sad. You’ll always be tagged as my “first love”. It won’t die. I’ll never forget you.

Please let me know if it’s a boy or a girl.

_Imary_

Si Abnoy

Kung taga St. Jo ka at taga-Alaminos City ka, malamang kilala mo siya. Ngunit hindi bilang Abnoy.. basta alam kong kilala niyo siya. Kung kaibigan kita, alam kong kilala mo siya. Ngunit kung nakiki-usyuso ka lang at gusto mong malaman kung sino ba si Abnoy, ay makinig ka sa aking kuwento.

(Our first picture together.. and maybe last na rin...)

Kasing-tamis ng yogurt na kinakain ko ngayon ang ngiti ni Abnoy nung una ko siyang nakilala nung freshman high school  kami. Maliit lamang siya ngunit napaka-kulit niya kaya’t madali ko siyang napansin. Naalala ko nung unang pasok ay may ginawa syang sobrang natawa ako. Itinupi na tila boobs ang panyong hawak niya saka inilagay niya sa ulo niya. Hinintay niya ata akong tumingin sa kanya: pagkatingin ko, bigla syang ngumiti sa akin kaya’t natawa talaga ako. Nung recess, habang nasa corridor ako, nilapitan niya ako saka pilit na binanggit ang aking pangalan, “I-ma-ri… Imari!” Lumingon ako, sabi ko: “Bakit?” Biglang ngiti na naman niya sa akin sabay sabing:”Wala lang!” Napansin ko ang kanyang mala-pusang dimples sa mukha. Ang cute niya. Ngunit hindi ko masasabing crush ko na siya nun dahil may crush pa ako kay Jan Miguel nun na nasa St.Anne na section.

Hindi ko alam kung sakaling mabasa ito ni Abnoy, ay maalala pa niya ang lahat ng ito. Sa dami ng nangyari sa aming dalawa nung high school kami ay tila madali ko pang maalala. At sa dami ng maaalala ko, eh hindi sapat ang blog na ito para ikuwento ko lahat ang tungkol sa aming dalawa. Bakit ba? Kasi first love ko siya.

Wish ko lang hindi ito mabasa ng ex-bf kong si Jems at ng mga others na nagkakagusto at nagkagusto sa akin.. hehehe.. kasi baka mainggit lang sila pag kinuwento ko na si.. errr.. ayokong banggitin ang tunay niyang pangalan. Pero alam kong nagbabasa kayo, mga boys.. wag nang pakipot.. joke.. but anyways, wag niyong isiping may gusto pa ako sa taong ito. Talagang malaking part siya ng buhay ko at dahil sa kanya, marami na akong naisulat.

Hindi ko talaga alam kung nababasa niya ang blog kong ito. Hindi malayo kasi friend ko naman siya sa FS. Pero siya ang pinaka-ma-pride na kilala ko. Hindi siya nagpapakita na may interes siyang mag-view ng FS updates ko. Unlike ng iba diyan, halatang-halata. Heheh.. Kung sakaling mabasa niya ito, ewan ko na lang.

Nung first year kami, nasa St. Francis kami. Nung una di ko naman talaga siya gusto. Pero the more na nagkakasama kami sa groupings, mula sa pagiging cleaners hanggang sa school plays, eh nasabi ko sa sarili kong malamang soulmates kami. Oo, naniniwala pa ako sa soulmates nun. Pag humihingi ako ng signs, siya ang nagiging sagot sa aking mga tanong dati. At dumagdag pa yung mga steal looks niya. Parang gusto kong matunaw pag nakatingin siya sa akin. Ako rin ang class secretary namin noon na nagsusulat ng lectures sa board pag wala ang teacher. Wala namang “Blackboard Clearing Officer” pero lagi siyang nagbubura ng board pag katapos kong ma-run out ng susulatan. Kaya naisip kong crush rin siguro ako ng taong ito. heheh.. tapos, nung nagkaroon kami ng seatplan, katabi ko rin siya! Mas lalong naging exciting ang first year ng high school ko.

Kaming mga babae ay nava-vibrate namin kung may gusto sa amin ang lalaki. Yun ang naramdaman ko sa kanya. Minsanng tumawag siya sa bahay pero wala pa ako (nakakainis nga eh, first and last call niya na yun!) Pareho kaming sumama (with Cess and Angeli) sa choir nun. Lagi siyang nagvovolunteer na samahan ako pag inuutusan ako ng adviser namin.  Pet student kasi ako kaya nahawa siya sa akin. Tuwing Fridays, cleaners kami at nakauwi na lahat ang mga kasama namin pero naiiwan kami para sabay magsara ng mga bintana at siguraduhing maayos ang lahat. Sa TLE project din namin, tinulungan niya rin akong tapusin ang project ko hanggang hapon. Napilay ako at inalagaan niya ako nung hapong ding yun. Rest day namin sa Math at naka-idlip ako ng mga 30 mins siguro, pagbukas ng mga mata ko, pinapanuod niya pala akong matulog (para ngang naglalalway pa ata ako nun eh! hehe). May mga nakaw na akbay (syempre, nagpa-akbay naman ang lola nyo!) at nanosecond na holding hands. Imaginin nyo na lang yung mga puppy love na scenario. Ganun kami nun ni Abnoy!

Bakit Abnoy? Abnoy, kasi abnoy naman talaga siya. At ako naman ay si Bulag.. bulag na nagkagusto sa kanya. Guwapo naman siya, actually, maraming nagkakacrush sa kanya. Matalino, talentado, parag halos nasa kanya na. Marami ring siyang crushes, at asar na asar ako dun. Kasabay ng mga pagpaparamdam niya ay ang katahimikan ng kanyang bibig na magsabing gusto niya ako. Never niyang sinabing gusto niya ako. Minsan tititigan niya lang ako tapos wala lang. Ihoholding hands niya ako, may electric shock.. pero hanggang dun lang. Eh ako pa naman din yung tipong hindi rin magasasabing gusto kita kahit gustung-gusto na kita.. unless sabihin mo muna. Magaling niyang isigaw na crush niya si Gretchen o si Joanna o si Edlyn, pero wala man lang akong narinig na “crush ko si Imari”. Hanggang sa may pinag-awayan kami. Mga immature things lang na sobrang lumaki. Nagkaroon kami ng napakalaking gap. Di na siya naging sweet sa akin. Bigla na lang umiwas na hindi man lang nagsasabi ng reason. Ewan ko ba, ang pride niya talaga.

Hanggang sa sophomore and junior, nagkahiwalay kami ng sections. Bihira ko siyang nakikita, pag nakikita ko naman, half-smiles na lang. Na-miss ko yung paglalaro namin ng jack-en-poy, na-miss ko yung abnoy na laging nakasunod sa akin. Bihira rin kaming magkita pag choir practices. Minsan di siya umaattend. Kaya naman ako, sa dalawang taong yun ay nabaling ang attensiyon kina kuya Junald (my sophy yrs ulitmate crush) and Kuya Marvin (my junior yrs ultimate crush) at sa kung kani-kanino pang mga crushes dyan tulad nila Abe, King, Matthew, Dennis, etc.. ang dami pa.. hahah! Nabalitaan ko ring may mga naging gf’s siya dyan sa school. Pero di naman ako ganun ka-affected noh. PEro nung Feb 13, 2004, second yr kami nun, binalik niya sa akin yung notebook na hiniram niya. Sa dami ng sinulatan ko na Valentine’s cards sa school, eh wala man lamang akong natanggap pabalik miski isa maliban sa kanya.. Sa likod ng notebook ko, nagpasalamat siya sa kin sabay bati ng happy valentine’s day. At sa baba may spongebob na drawing. Isa siya sa mga taong hindi ko nagawang sulatan o batiin man lang. Abnoy nga lang kasi ang pangit ng sulat niya. Ganun pa man, hanggang ngayon ay nakatago ang sulat na iyon sa aking kwarto sa Pinas. Natunaw ang puso ko nung nakatanggap ako ng nag-iisang letter mula sa kanya (hindi niya syempre alam yun).

Fourth year na kami nang maging magkaklase ulit kami. First day of school, nasabi ko sa sarili ko: “Kung sino man ang una kong makita na katulad ko ang kulay na shirt (white), na na-link sa akin noon, ay siya ang magiging ultimate crush ko for this year.” Pagpasok ko ng school, nakasalubong ko si Genalyn. Sabi niya sa akin classmate ko siya kasi nakita niya ang pangalan ko sa list of St. Jude Section. KAya naman hindi ako nahirapan kung saan ang aking pupuntahan. Hanggang sa nakarating ako ng malapit sa classroom; nakasara ang pintuan. Nagtaka ako, “bakit kaya?” May nakita akong sumisilip-silip sa bintana at parang kinilabutan ako sa silhouette ng taong nakasilip. Biglang nagbukas ang pinto, nakakita ako ng isang lalaking naka-white Reebok shirt. Siya ang nagbukas nun. My gosh, si Abnoy pala! “Welcome! Dito ka!”, sabi niya sa akin habang papasok ako ng silid. Nakaputi siya ng tulad sa akin. Hindi ko makakalimutan ang ngiti niya nung sinalubong niya ako. PArang dirty na excited na ewan. Ni-reject ko ang bumubulung-bulong sa akin na:”Siya na yan!” Sabi ko hindi pwede dahil naka-get over na ako sa kanya simula nung freshman pa. Naupo ako sa unahan.. sumunod si Abnoy sa akin. Umupo siya sa tabi ko at sinabing: “Kumusta ka na?” PArang ang tagal naming hindi nagkita. Nagbalik sa aking balintataw ang mga nangyari sa amin nung first yr pa lang kami. Yung ngiti niya na di ko malilimutan; yung naughty smile niya.. parang nag-refresh yung adoration ko sa kanya.

Para rin kaming nagbalik sa Freshman 2002 setting. Yung mga naging classmates naming iba nung first year, classmate ulit namin nung fourth yr. Andiyan ulit si Norisza yung best friend ko, si Misty na naging karibal ko kay kuya Junald, si Rodel na bestfriend ni Abnoy..sina Mai, Bon.. basta yun… At ang unang pag-ibig ko, nadun din. Ibang level naman na pero ngayon. Mas naging mature kaming dalawa. Nakita ko ang naging pagbabago sa kanya. Hindi na siya yung dating sobrang galawgaw. Pag kumukilos siya, napaka-manly na. Ang gusto ko sa kanya ay ang sex appeal niya, ang morenic skin, kinky eyes at matangos na ilong… at ang pagka-petite niya! Nagkasama ulit kami sa cleaners group.. at friday ulit. Nagsimula na naman siyang maging showie sa akin at nagsimula na naman kaming maging sweet. Lagi niya akong tinitingnan, pinapansin, kinukulit, tinatabihan at hinahawakan. Halata na sa classroom namin ang pagka-sweet namin.(siya kasi!) Minsan sa English class, habang nagdidiscuss si Mam Tugade, hinawakan niya ang kamay ko sabay tago underneath his Nike bag na magkapareho pa kami ng brand and color. Marami pang actions.. mahigpit ang hawak niya nun pero walang confessions. President na ako ng school choir noon at magkasama pa rin kami mula sa pag-announce ng practices hanggang sa paglakad patungong simbahan.

Maraming beses niyang inattempt na mag-confide sa akin pero laging inuudlot ng katorpehan niya. Siya lang talaga ang hinintay kong magsabi nun (syempre pakipot talaga ako). Magaling siyang sabihin na crush niya yung mga asa lower years pero di man lang niya itinuloy yung sinasabi niyang “May sasabihin ako sa’yo pero di ko alam kung pano ko sasabihin kaya next week na lang”. Hinintay ko ang next week, ang sabi niya lang sa akin, “Pag naging mag-asawa na tayo, sa bahay ka lang natin at ako mag-tatrabaho sa barko. Oo, magiging mag-asawa tayo!” Sabi ko sa sarili ko, “oh, yun lang? Asan na yung I love you o I like you?” Wala talaga. Hindi marunong dumiskarte kaya ginawan ko na ng paraan. Naging mag bestfriend kami ni Jp nun at isa siya sa mga pinagsabihan ko tungkol kay Abnoy. Pinagselos ko pero di ko alam na yun pala ang makakasira sa aminng dalawa. Dineny ko na gusto ko siya and I kept on shouting the names of my crushes around the campus (ang landi ko noh? hehe). Sinungit-sungitan ko rin sya (na kunwari lang naman). Hanggang sa isang araw, umiwas na naman siya sa akin.. umiwas na ng tuluyan. Naging mean siya sa akin and napakasakit sa akin ang everday na pag-aaway namin. I guess it was his way of getting over me.
After one month, parang nakakamove on na siya sa akin (hindi ko naman talaga alam kung bakit siya galit sa akin). Hanggang sa nasabi sa akin ng bestfriend niya na ni-reject ko daw si Abnoy noon. Ayoko daw magpaligaw sa kanya. Bakit, siya lang naman ang hinihintay ko ah! PAgbalik niya ng Youth Encounter, sabi niya sa kanila, “Manliligaw na talaga ako!” Akala nila ako ang liligawan niya, si Bon pala na naging ka-close niya after sa akin. Depress ako nang malaman ko yun. LAgi na lang akong inaagawan ng kaibigan. At ang unfair ni Abnoy kasi sa akin, di man lang niya sinabi yung feeling niya, where in fact kay Bon, ang lakas ng loob niya. Iniyakan ko sina Jp, Norisza, Misty at kung sinu-sino pang mga friends ko sa school. I was broken that time.

Maraming nangyari. Nawalan ako ng gana sa section ko. Silang dalawa na ngayon ang center of attraction, dati kaming dalawa. Nagalit rin ako sa babae. Madaming kaguluhan ang nangyari noon. Then I finally realized na sobrang love ko pala si Abnoy. Para mabawasan ang depression ko, nag-blog ako, nagsulat ng hardcopied diary, umiyak sa mga friends, kumain at naging busy sa mga school affiliations ko. However, di rin naman sila tumagal ng isang buwan. Nang galing ako sa isang division leadership seminar for three days for student council, pagbalik ko, break na pala sila. Pumalakpak ang mga tenga ko. Sabi ko, mabuti nga sa kanila. PEro ayoko na ng may kahati sa puso niya kaya pilit ko talaga siyang kinalimutan pero di ko malimutan. Lagi kaming nagkikita at may tension sa amin sa room. Gusto ko siyang patawarin pero di ko siya mapatawad noon. Galit talaga ako sa kanya hanggang ng ako’y magkolehiyo.

ayun, sa susunod na yung iba.. masyado nang mahaba…